Μέρος 3: Η Επιστολή Που Άλλαξε Τα Πάντα
Το σπίτι βυθίστηκε ξανά στη σιωπή, όμως κανείς δεν κοιμήθηκε πραγματικά εκείνο το βράδυ.
Η Έλενα καθόταν στο παλιό δωμάτιό της, κρατώντας στα χέρια της το κουτί που της είχε αφήσει η γιαγιά της. Το φως από το πορτατίφ έπεφτε πάνω στο κιτρινισμένο χαρτί της διαθήκης, αλλά το μυαλό της βρισκόταν αλλού.
Κάτι δεν ταίριαζε.
Η γιαγιά δεν ήταν άνθρωπος που άφηνε τίποτα στην τύχη.
Κάθε της κίνηση είχε λόγο. Κάθε λέξη είχε βάρος.
Κι όμως, γιατί να της αφήσει μόνο ένα κουτί και μια φράση που δεν εξηγούσε τίποτα;
"Μην εμπιστευτείς κανέναν πριν διαβάσεις το τελευταίο γράμμα..."
Η Έλενα κοίταξε ξανά το εσωτερικό του κουτιού.
Το μετάλλιο.
Το παλιό ρολόι.
Οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες.
Και μια μικρή ξύλινη βάση που έμοιαζε άδεια.
Άπλωσε το χέρι της και πίεσε απαλά τον πάτο.
Ένα ανεπαίσθητο «κλικ» ακούστηκε.
Η καρδιά της άρχισε να χτυπά δυνατά.
Ο πάτος μετακινήθηκε λίγα χιλιοστά.
Τον ανασήκωσε προσεκτικά.
Κάτω από αυτόν υπήρχε ένας κρυφός φάκελος.
Ήταν σφραγισμένος με κόκκινο κερί.
Πάνω του υπήρχαν μόνο τέσσερις λέξεις.
«Μόνο για την Έλενα.»
Τα δάχτυλά της έτρεμαν.
Έσπασε τη σφραγίδα.
Το γράμμα ήταν γραμμένο με τον γνώριμο γραφικό χαρακτήρα της γιαγιάς.
«Αν διαβάζεις αυτό το γράμμα, σημαίνει ότι δεν είμαι πια κοντά σου.
Ξέρω πως όλοι θα προσπαθήσουν να σε πείσουν ότι ήμουν μια ηλικιωμένη γυναίκα που μπερδευόταν. Μην τους πιστέψεις.
Η αλήθεια είναι πως εδώ και τριάντα χρόνια κάποιοι προσπαθούν να αποκρύψουν κάτι που δεν έπρεπε ποτέ να θαφτεί.
Ο πατέρας σου δεν γνωρίζει όλη την αλήθεια. Ο θείος σου γνωρίζει περισσότερα απ' όσα παραδέχεται. Και ο δικηγόρος μου φοβάται να μιλήσει.
Αν θέλεις να μάθεις ποια πραγματικά είσαι, πρέπει να βρεις το σπίτι δίπλα στη λίμνη Άργυρο. Εκεί ξεκίνησαν όλα.
Όμως πρόσεξε... κάποιος θα προσπαθήσει να φτάσει εκεί πριν από εσένα.»
Η Έλενα ένιωσε ένα ρίγος να διαπερνά το σώμα της.
Ποτέ δεν είχε ακούσει για καμία λίμνη Άργυρο.
Πριν προλάβει να συνεχίσει το γράμμα, άκουσε βήματα έξω από την πόρτα.
Έκρυψε γρήγορα τον φάκελο κάτω από το μαξιλάρι.
Η πόρτα άνοιξε αργά.
Ήταν ο πατέρας της.
«Δεν κοιμάσαι;» τη ρώτησε ήρεμα.
«Όχι.»
Ο Νικόλας στάθηκε για λίγα δευτερόλεπτα χωρίς να μιλά.
Έμοιαζε διαφορετικός.
Σαν να ήθελε να πει κάτι αλλά να μην έβρισκε το κουράγιο.
«Η μητέρα μου...» είπε τελικά.
«Ήταν πάντα παράξενη με ορισμένα πράγματα.»
Η Έλενα τον κοίταξε προσεκτικά.
«Τι εννοείς;»
Εκείνος χαμογέλασε αμήχανα.
«Τίποτα σημαντικό.»
«Είσαι σίγουρος;»
«Ναι.»
Όμως τα μάτια του έλεγαν το αντίθετο.
Πριν φύγει, γύρισε ξανά προς το μέρος της.
«Αν βρεις κάτι μέσα στα πράγματά της... καλύτερα να μου το δώσεις.»
Η Έλενα πάγωσε.
«Γιατί;»
«Επειδή ίσως να μην το καταλάβεις σωστά.»
Χωρίς να περιμένει απάντηση, έκλεισε την πόρτα.
Η Έλενα έβγαλε ξανά το γράμμα.
Στο κάτω μέρος υπήρχε ακόμη μία πρόταση που πριν δεν είχε προσέξει.
Με πολύ μικρά γράμματα.
«Αν ο πατέρας σου ζητήσει το γράμμα... σημαίνει ότι κάποιος τον έχει ήδη προλάβει.»
Η ανάσα της κόπηκε.
Την ίδια στιγμή, από το παράθυρο είδε ένα μαύρο αυτοκίνητο να σταματά ακριβώς έξω από το σπίτι.
Ένας άνδρας με μαύρο παλτό κατέβηκε αργά.
Σήκωσε το βλέμμα του προς το δωμάτιό της.
Και χαμογέλασε... σαν να ήξερε ήδη ότι είχε διαβάσει το γράμμα.
Συνεχίζεται στο Μέρος 4...
0 comments:
Post a Comment